اندر تن من یک رگ، هشیار نماندست

این جنبش و این شورش و این رقص تو تا کی؟ »

می گوید آن بید، بدان باد: « ز خود پرس

ای برده مرا از سرو، ای داده مرا می

ای رفته می عشق تو اندر رگ و در پی

از مردم هشیار بجو قصه و تاریخ

کین سابقه کی آمد، وان خاتمه تا کی »