فرنگیس خواند همی مادرش

به نیک و بد از تو نیم بی نیاز

پس پرده تو یکی دخترست

که ایوان و تخت مرا درخورست

شود شاد اگر باشم اندر خورش

پراندیشه شد جان افراسیاب

چنین گفت با دیده کرده پرآب