چه رنجی که جان هم نیاری به بر

چنین گفت با من یکی هوشمند

که رایش خرد بود و دانش بلند

که ای دایه بچه شیرنر

و دیگر که از پیش کندآوران

ز کار ستاره شمر بخردان

شمار ستاره به پیش پدر