ای رستم دستان نر باشی مخنثتر ز غر

افزودمان بیگانگی با هر بت یکدانگی

از باده شبهای تو و ز مستی لبهای تو

وز لطف غبغبهای تو آخر کجا فرزانگی؟!

با این لب همچون شکر گر ماندت مردانگی

آه از نغولیهای تو، آه از ملولیهای تو

آه از فضولیهای تو، یکسان شو از صد شانگی