که جزوی مر مرا نبود طبیب و دارو و راقی

گهی پر خشم و پرتابی، به دعوی حاجب البابی

گهی خود را همی یابی، ز عجز افتاده در قاقی

یکی شاهی به معنی صد، که جان و دل ز من بستد

به پیش شاه انس و جان، صفای گوهر و مرجان

تو جان چون بازی ای بی جان که اندر خوف املاقی؟

توی آن شه که خون ریزی، که شمس الدین تبریزی