به سوق حسن بستیزی، کساد جمله اسواقی

به پیش شاه انس و جان، صفای گوهر و مرجان

تو جان چون بازی ای بی جان که اندر خوف املاقی؟

توی آن شه که خون ریزی، که شمس الدین تبریزی

عطای سر دهم کرده، قدحها دم به دم کرده

همه هستی عدم کرده، دو چشم از خود به هم کرده

الا ای شاه یغمایی، شدم پرشور و شیدایی