سودای دگر دارد مخمور خدایی

خوانی بنهادند و دری بازگشادند

مستانه درآ زود، چه موقوف صلایی؟!

گر جملهع جهان شمع و می و نوش بگیرد

اندر قفس ار دانه و آبست فراوان

کو طنطنه و دبدبه مرغ هوایی؟

این هم بگذشت، ای که ز تو هیچ گذر نیست