گر در طرب و شادی و، گر رهن بلایید

آگاه چو نبویت ز آغاز و ز آخر

چون گوی بغلتید که خوش بی سر و پایید

تسلیم شده در خم چوگان الهی

در خنب جهان همچو عصیرید گرفتار

چون نیک بجوشید، ازین خنب برآیید

ای حاجتهایی که عطاخواه شدستید