که: « تا زادی، چنین روزی نزادی »

دهان آفرینش باز مانده

ازان روزی که دیدستش ز شادی

همی گوید به عالم او به سوگند

یکی چندی نهان شو تا نگردد

همه بازار مه رویان کسادی

بدیدم عشق خوانی را فتاده