یکی دانه، دمی وا گشت بازی

ز فر جان عشق انگیز شاهی

نهد بر اطلس بختش طرازی

هر آن زاغی که چید از خرمن او

زرایرهای روحی می سرایند

ز عشق روی او پرده حجازی

چه می ترسی ز مردن؟! رو تو بستان