زرایرهای روحی می سرایند

نهد بر اطلس بختش طرازی

هر آن زاغی که چید از خرمن او

یکی دانه، دمی وا گشت بازی

ز عشق روی او پرده حجازی

چه می ترسی ز مردن؟! رو تو بستان

ز عشقش عمر بی مرگی، درازی