دی را بکشد دم بهاری

در مرگ حیات دید عارف

چون رست ز دیدهای ناری

نورآمد و نار را فرو کشت

در چشم تو شب اگرچه تیره ست

در دیده او کند نهاری

می گوید عشق با دو چشمش