که مرا ز دست عشقش بنماند دست و پایی

تو برو، که من ازینجا بنمی روم به جایی

کی رود ز پیش یاری، قمری، قمر لقایی؟!

تو برو، که دست و پایی بزنی به جهد و کسبی

که به عقل خودشناسی، تو بهای هر متاعی

که مرا نماند عقلی ز مهی، گران بهایی

بر خلق عشق و سودا گنهی کبیره آمد