که برو ملامت آمد ز خلایق و جفایی

که به عقل خودشناسی، تو بهای هر متاعی

که مرا نماند عقلی ز مهی، گران بهایی

بر خلق عشق و سودا گنهی کبیره آمد

ز برای چون تو ماهی، سزد اینچنین گناهی

که صوابکار باشد خرد از چنین خطایی

نه به اختیار باشد غم عشق خوب رویان