که صوابکار باشد خرد از چنین خطایی

بر خلق عشق و سودا گنهی کبیره آمد

که برو ملامت آمد ز خلایق و جفایی

ز برای چون تو ماهی، سزد اینچنین گناهی

نه به اختیار باشد غم عشق خوب رویان

کی رود به اختیاری سوی درد بی دوایی؟!

چو بدید چشم عالم، فر و نور صورت تو