چو بدید چشم عالم، فر و نور صورت تو

که صوابکار باشد خرد از چنین خطایی

نه به اختیار باشد غم عشق خوب رویان

کی رود به اختیاری سوی درد بی دوایی؟!

گرود که هست حق را جز ازین سرا سرایی

هله بگذر ای برادر، ز حجاب چرخ اخضر

چو تو فارغی ز گندم، چه کنی در آسیابی؟!