گرود که هست حق را جز ازین سرا سرایی

نه به اختیار باشد غم عشق خوب رویان

کی رود به اختیاری سوی درد بی دوایی؟!

چو بدید چشم عالم، فر و نور صورت تو

هله بگذر ای برادر، ز حجاب چرخ اخضر

چو تو فارغی ز گندم، چه کنی در آسیابی؟!

ز بلای گندم آمد پدر بزرگت اینجا