که بلندتر ازان شد که بدو رسد حسودی

و اگر نه جان روشن ز خدا صفت گرفتی

نه فن و صفاش بودی، نه کرم بدی نه جودی

شده است آن جمالش ز دو چشم بد منزه

چه غمست قرص مه را تو بگو ز زخم تیری؟!

چه برد ز سر احمد دل تیره جهودی؟!

ز جمال فرخش گو، ترجیع گو و خوش گو