چه غمست قرص مه را تو بگو ز زخم تیری؟!

نه فن و صفاش بودی، نه کرم بدی نه جودی

شده است آن جمالش ز دو چشم بد منزه

که بلندتر ازان شد که بدو رسد حسودی

چه برد ز سر احمد دل تیره جهودی؟!

ز جمال فرخش گو، ترجیع گو و خوش گو

که مباد ز آب خالی شب و روز، اینچنین جو