چمن و بهار خرم، طرب و نشاط و مستی

چه برد ز سر احمد دل تیره جهودی؟!

ز جمال فرخش گو، ترجیع گو و خوش گو

که مباد ز آب خالی شب و روز، اینچنین جو

صنم و جمال خوبش، قدح و درازدستی

از من گلست و لاله، که چمن نمود کاله

هله سوی بزم گل شو که تو نیز می پرستی