بگذشت شب، سحر شد، تو نخفتی و نخوردی

به کنار درکشیدش، که ازین میان تو جستی

بنگر سخای دریا، و خموش کن چو ماهی

برهان شکار دل را، که تو از برون شستی

نفسی برو بیاسا، تو از آن خویش کردی