در روز چون خفاشی، شب صاحب لوایی

گفتم به ماه و اختر: « تا کی روید بر سر؟! »

از دوری رهست این، یا خود ز خیره رایی؟! »

ای مه که تو همامی، گه زار و گه تمامی

یک چیز را کمالی، یک چیز را وبالی

یک چیز را هلاکی، یک چیز را دوایی

شاگرد ماه من شو، زیر لواش می رو