کو آنک بود با ما چون آب و روغنی؟

ناخن همی زنند و ، رخ خود همی درند

شد خواب و نیست بر رخشان زخم ناخنی

کو آنک بود با ما چون شیر و انگبین؟

اکنون حقایق آمد و خواب خیال رفت

آرام و مامنیست، نه ما ماند و نی منی

نی پیر و نی جوان، نه اسیرست و نی عوان