از کبر شدم دار، که با کبریاستی

گر باد را نبینی، ای خاک خفته چشم

گر باد نیست از چه سبب در هواستی

گرچه بلند گشتی، از کبر دور باش

از ماه تا به ماهی جوید نشاط تو

بسیار گو شدند، پی اختلاط، تو