مست و خراب و خوش و بیخود شود

عاشقی و شرم، دو ضدند هم

چون تلف عشق موبد شدی

گر تو یکی روح بدی صد شدی

خلق، چو تو جلوه گر خود شدی

ای دل من باده بخور فاش فاش

حد نزنندت، چو تو بی حد شدی