بر سرش زد گشت طوطی کل ز ضرب

از سوی خانه بیامد خواجه اش

بر دکان بنشست فارغ خواجه وش

دید پر روغن دکان و جامه چرب

روزکی چندی سخن کوتاه کرد

مرد بقال از ندامت آه کرد

ریش بر می کند و می گفت ای دریغ