ز خوردن نیاسود یک روز شاه

که از بدگمانیش بی بهر بود

همی بود یکماه مهمان او

بران سر چنین بود پیمان او

گهی رود و می گاه نخچیرگاه

سر ماه برخاست آوای کوس

برانگه که خیزد خروش خروس