لیک در ظلمت یکی دزدی نهان

جمع می ناید درین انبار ما

بس ستاره آتش از آهن جهید

وان دل سوزیده پذرفت و کشید

می نهد انگشت بر استارگان

می کشد استارگان را یک به یک

تا که نفروزد چراغی از فلک