وز صفیری باز دام اندر کشی

عقل را هم خواب حسی در ربود

رفته در صحرای بی چون جانشان

روحشان آسوده و ابدانشان

جمله را در داد و در داور کشی

چونک نور صبحدم سر بر زند

کرکس زرین گردون پر زند