جز شکسته می نگیرد فضل شاه

بس دل چون کوه را انگیخت او

مرغ زیرک با دو پا آویخت او

فهم و خاطر تیز کردن نیست راه

ای بسا گنج آگنان کنج کاو

کان خیال اندیش را شد ریش گاو

گاو که بود تا تو ریش او شوی