می فکندند اندر آتش مرد و زن

بانگ می زد درمیان آن گروه

پر همی شد جان خلقان از شکوه

خلق خود را بعد از آن بی خویشتن

بی موکل بی کشش از عشق دوست

زانک شیرین کردن هر تلخ ازوست

تا چنان شد کان عوانان خلق را