تا مرا زینجا به هندستان برد

یک نظر انداخت پر از خشم و کین

گفت هین اکنون چه می خواهی بخواه

گفت فرما باد را ای جان پناه

بوک بنده کان طرف شد جان برد

نک ز درویشی گریزانند خلق

لقمه حرص و امل زانند خلق