هر که جبر آورد خود رنجور کرد

حد من این بود ای سلطان جان

هر که ماند از کاهلی بی شکر و صبر

او همین داند که گیرد پای جبر

تا همان رنجوریش در گور کرد

گفت پیغمبر که رنجوری بلاغ

رنج آرد تا بمیرد چون چراغ