بانگ دیوانست و غولان آن همه

مکرهای جبریانم بسته کرد

تیغ چوبینشان تنم را خسته کرد

زین سپس من نشنوم آن دمدمه

بر دران ای دل تو ایشان را مه ایست

پوستشان برکن کشان جز پوست نیست

پوست چه بود گفته های رنگ رنگ