تا نشد پر بر سر دریا چو طشت

تا چه با پهناست این دریای عقل

صورت ما اندرین بحر عذاب

می دود چون کاسه ها بر روی آب

چونک پر شد طشت در وی غرق گشت

عقل پنهانست و ظاهر عالمی

صورت ما موج یا از وی نمی