گفت ای شه ناکسی را کس شمار

عذر نادان زهر هر دانش بود

عذرت ای خرگوش از دانش تهی

من نه خرگوشم که در گوشم نهی

عذر استم دیده ای را گوش دار

خاص از بهر زکات جاه خود

گمرهی را تو مران از راه خود