حق چو سیما را معرف خوانده ست

جان من لرزید و دل از جای رفت

رنگ رویم را نمی بینی چو زر

ز اندرون خود می دهد رنگم خبر

چشم عارف سوی سیما مانده ست

رنگ و بو غماز آمد چون جرس

از فرس آگه کند بانگ فرس