مرا نیز تا جان بود در تنم

مکن خیره اندیشه دل دراز

که افراسیاب از بلا پشت تست

به شاهی نگین اندر انگشت تست

بکوشم که پیمان تو نشکنم

نمانم که بادی به تو بگذرد

وگر موی بر تو هوا بشمرد