باز بر موجود افسونی چو خواند

چون فسون خواند همی آید به جوش

از فسون او عدمها زود زود

خوش معلق می زند سوی وجود

زو دو اسپه در عدم موجود راند

گفت در گوش گل و خندانش کرد

گفت با سنگ و عقیق کانش کرد