مستحیلش جان کند از سلسبیل

نان چو در سفره ست باشد آن جماد

در تن مردم شود او روح شاد

در دل سفره نگردد مستحیل

قوت جانست این ای راست خوان

تا چه باشد قوت آن جان جان

گوشت پاره آدمی با عقل و جان