ور بود هل اعتراض و شکر جو

تو که جزوی کار تو با فایده ست

پس چرا در طعن کل آری تو دست

گفت را گر فایده نبود مگو

شکر یزدان طوق هر گردن بود

نی جدال و رو ترش کردن بود

گر ترش رو بودن آمد شکر و بس