سنگ و آهن را مزن بر هم گزاف

سوختم بیچاره را زین گفت خام

این زبان چون سنگ و هم آهن وشست

وانچ بجهد از زبان چون آتشست

گه ز روی نقل و گه از روی لاف

زانک تاریکست و هر سو پنبه زار

درمیان پنبه چون باشد شرار