هم صفیر و خدعه مرغان توی

گرچه هر چه گوییش آن می کند

ای زبان هم گنج بی پایان توی

ای زبان هم رنج بی درمان توی

هم انیس وحشت هجران توی

چند امانم می دهی ای بی امان

ای تو زه کرده به کین من کمان