گفتم آخر غرق تست این عقل و جان

دل نیابی جز که در دل بردگی

من دلش جسته به صد ناز و دلال

او بهانه کرده با من از ملال

گفت رو رو بر من این افسون مخوان

من ندانم آنچ اندیشیده ای

ای دو دیده دوست را چون دیده ای