گاه سودای حقیقت گه مجاز

خواجه اندر آتش و درد و حنین

صد پراکنده همی گفت این چنین

گه تناقض گاه ناز و گه نیاز

مرد غرقه گشته جانی می کند

دست را در هر گیاهی می زند

تا کدامش دست گیرد در خطر