بر سرش ریزد چو آب از مشکها

هر که داد او حسن خود را در مزاد

صد قضای بد سوی او رو نهاد

جشمها و خشمها و رشکها

دشمنان او را ز غیرت می درند

دوستان هم روزگارش می برند

آنک غافل بود از کشت و بهار