می دوید و می چشانید او میت

دیو سوی آدمی شد بهر شر

سوی تو ناید که از دیوی بتر

تا تو بودی آدمی دیو از پیت

چون شدی در خوی دیوی استوار

می گریزد از تو دیو نابکار

آنک اندر دامنت آویخت او