می گریزد از تو دیو نابکار

تا تو بودی آدمی دیو از پیت

می دوید و می چشانید او میت

چون شدی در خوی دیوی استوار

آنک اندر دامنت آویخت او

چون چنین گشتی ز تو بگریخت او