من حواس و من رضا و خشم تو

مطلق آن آواز خود از شه بود

گرچه از حلقوم عبدالله بود

گفته او را من زبان و چشم تو

رو که بی یسمع و بی یبصر توی

سر توی چه جای صاحب سر توی

چون شدی من کان لله از وله