که همینی در غم و شادی و بس

بی جهتها ذات جان روشنست

برگشا از نور پاک شه نظر

تا نپنداری تو چون کوته نظر

ای عدم کو مر عدم را پیش و پس

روز بارانست می رو تا به شب

نه ازین باران از آن باران رب